Hala Targowa nie powstała jako pomnik. Miała uporządkować handel uliczny i dać mieszkańcom nowoczesne, higieniczne miejsce zakupów. To właśnie połączenie wielkiej inżynierii z codzienną krzątaniną do dziś stanowi o jej charakterze.
1906–1908: od projektu do pierwszego targu
Richard Plüddemann i Heinrich Küster zaprojektowali budynek, w którym nowatorska konstrukcja żelbetowa nie została schowana pod dekoracją. Sześć potężnych łuków wyznaczyło rytm wnętrza, a szerokie przeszklenia wpuściły światło nad stoiska.
5 października 1908 roku hala przyjęła pierwszych kupców. Sprzedaż mięsa, warzyw, nabiału i pieczywa trafiła pod jeden dach, ale zachowała atmosferę miejskiego targu: krótkie rozmowy, stałych klientów i towar dobierany na oczach kupującego.
1945–1983: handel pomaga miastu wrócić do rytmu
Budynek przetrwał wojnę w stanie pozwalającym szybko przywrócić handel. W powojennym Wrocławiu hala była miejscem zaopatrzenia, ale też jednym z punktów, w których nowi mieszkańcy uczyli się miasta i budowali codzienne relacje.
W 1979 roku gmach wpisano do rejestru zabytków. Ochroną objęto nie tylko fasady i wieżę, lecz przede wszystkim przełomowy układ konstrukcyjny, który wyprzedzał wiele realizacji swojej epoki. W latach 1980–1983 przeprowadzono gruntowny remont hali.
Dziś: zabytek, który otwiera się o ósmej
Najważniejsze w hali jest to, że nadal działa zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Konserwacja łuków odbywa się obok dostaw pomidorów, a turyści oglądający strop mijają osoby wracające po ulubiony twaróg.
Najlepszy plan zwiedzania jest prosty: wejść od Piaskowej, spojrzeć w górę na żebra stropu, przejść główną alejką i wejść na antresolę. Potem warto wrócić na parter i zrobić zakupy. Architektura hali nabiera sensu dopiero wtedy, gdy wypełniają ją ludzie.
